Nieuws

Lieve Rosketiers

Lieve Rosketiers,

Mijn eerste voetbalschoenen waren Puma-tjes. Puma Cruijff. Cruijff had toen nog geen eigen merk en speelde ook op Puma. Weet ik nog goed. Ik heb ze de hele dag aangehad en weet niet meer zeker of ik, toen ik in bed stapte, ze uitgedaan heb. Zou zo maar eens kunnen van niet.

De eerste gang naar het voetbalveld was reuze spannend. Met mijn zelf, nou ja door mijn ouders, gekochte voetbalshirt (Jansen & Tilanus), katoenen voetbalbroekje (merk onbekend), voetbalkousen en Puma schoenen op de fiets naar het sportpark.

Daar werd ik ingedeeld in een team. F’jes. Geen idee welk team, een team. Een vader was leider en we gingen voetballen. Prachtig vond ik het en al snel werden mijn ploeggenoten vrienden. Zaterdag werd de mooiste dag van de week. We voetbalden ook los van de club met elkaar. Machtig mooi. Ik had natuurlijk geen idee hoe een club in elkaar zat. Geen idee wie wat deed. Geen enkel benul van wat er allemaal gedaan moest worden om op zaterdag teams te kunnen laten spelen. Het was gewoon een club en het was allemaal geregeld. We hadden plezier, we wonnen, we verloren. Gelijkspelen deden we niet. Dan wonnen we gewoon met 1 – 1 of 2-2.

Ook liep er altijd een meneer. Keurig in een driedelig pak. Sigaar in de mond. Mijn vader vertelde me dat die meneer in dat pak en die grote sigaar in de mond, de voorzitter was. Een erebaantje zijn mijn vader dan gewichtig. Geen idee wat dat betekende maar dat het belangrijk was zag ik wel aan het hoofd van mijn vader.

Een erebaantje? Wat betekent dat eigenlijk, lieve Rosketiers, een erebaan. Ik ben eens gaan zoeken wat dat eigenlijk inhoudt. Een erebaan, is een baan ‘sinecure’. Een baan waarvoor geen tegenprestatie verlangd wordt. Sine, zonder. Cure, prestatie. Klinkt goed.

Ik ben nu een aantal jaren voorzitter van deze prachtige club. Ik ben er inmiddels achter dat de tijden behoorlijk veranderd zijn. Het voorzitterschap is zeker GEEN sinecure. Er wordt van de voorzitter, en zijn bestuur, juist heel veel verwacht. Ge-eist eigenlijk. Het stuk ‘sinecure’, geen tegenprestatie, ligt tegenwoordig veel meer bij de leden. Consumerende leden. Kritische leden. Veeleisende leden. “Ik betaal toch contributie, dus mag ik ook verwachten dat het geregeld is”.

Als bestuur worden we geacht de statuten na te leven, lieve Rosketiers, en de regels die we met elkaar hebben afgesproken, in bijvoorbeeld de algemene ledenvergadering, te handhaven. Ik merk echter steeds vaker dat als we dat doen dit stuit op verzet, onbegrip en soms zelfs ronduit agressief gedrag. En, laten we eerlijk zijn lieve Rosketiers, dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

Een club, een vereniging, Drenthina, dat zijn we samen. Ik heb het al vaker gezegd, het wordt tijd dat er mensen op gaan staan, mee gaan helpen. Het runnen van een club is allang geen sinecure meer, lieve Rosketiers. Uiteraard geldt hier; wie de (Puma)schoen past, trekke hem aan. Hulde aan alle vrijwilligers die al wel meehelpen uiteraard!

Het bestuur heeft dan ook besloten dat er in het tweede weekend van het seizoen 2019-2020 ‘gestaakt’ zal worden door alle vrijwilligers. Er gebeurt dan op de ‘Oude Ros’ helemaal niets. De kantine gaat niet open, de velden zullen niet klaar gemaakt worden voor wedstrijden, we regelen geen scheidsrechters, er is geen ranja of thee in de rust, de kleedkamers zijn op slot en er zijn geen trainers of leiders voor de teams.

Noem het een statement, lieve Rosketiers. Om te voorkomen dat we straks geen vrijwilligers meer hebben en geen bestuur (ook allemaal vrijwilligers overigens) omdat het ons allemaal over de (Puma)schoenen loopt.

Geen sinecure!

Natuurlijk eindig ik, als altijd, lieve Rosketiers, met een welgemeend, één voor allen, allen voor één en met z’n allen voor de club!

Uw voorzitter