Nieuws

Nieuwjaarstoespraak van onze voorzitter

Goedenavond allemaal!

Laat ik beginnen met u allen een fijn, sportief, succesvol maar bovenal gezond 2019 toe te wensen. Het is elk jaar, voor mij, toch weer een enorme worsteling. Hoe zorg ik ervoor dat de nieuwjaarstoespraak voor iedereen leuk is. Zowel voor de spreker als voor de luisteraar.

Surfend over het internet lees ik allemaal meer dan goed bedoelde adviezen.

Zorg ervoor dat je speech inspirerend is. Zorg ervoor dat je je gehoor boeit. Beter een boodschap over een half vol glas dan een boodschap over een halfleeg glas. Het moet enthousiasmeren. Hou het in ieder geval kort. Maak het persoonlijk. Vertel een verhaal.

Ik vind het een potje lastig.

Wat ik in dit soort gevallen doe, is bellen met mijn vriend Jeroen om te sparren. Ik heb me in ieder geval voorgenomen om me dit jaar aan twee regels te houden. Ik maak het persoonlijk en ik houd het kort. Voor u allen ook meteen een geruststellende gedachte, denk ik.

In één van mijn laatste “lieve Rosketiers” heb ik u al eens verteld over mijn vriend Jeroen. Jeroen en ik studeerden samen. Wij noemden dat toen gewoon naar school gaan overigens. We woonden beiden in Groningen en deelden een passie voor voetbal. Hoewel, hij was voor Ajax en had dus wat minder met voetbal dan ik. Maar goed. Jeroen is een Amsterdammer en net als ik is ook hij voorzitter bij de club uit zijn jeugd.

“Jeroen”, zeg ik tegen hem, “hoe pak jij dat nu aan, zo’n inspirerende Nieuwjaar speech?”

“Nou”, zegt hij tegen mij, “om heel eerlijk te zijn weet ik het ook niet zo goed. Eigenlijk wilde ik dit jaar helemaal geen speech houden, gewoon maar eens een jaartje overslaan”. Was ook een tip op het internet trouwens: Doe het niet!

“Kerel, wat is er aan de hand”, vroeg ik hem. “Nou”, zegt hij, “het zit zo. Een aantal jaren geleden hadden we een paar lekkere meevallers bij de club. We konden een paar leningen van de bank met een hoge rente omzetten naar een renteloze lening van de gemeente, een lening voor onderhoud, renovatie, verduurzaming, vergroening dat soort dingen. Geen rentelasten meer dus. Scheelde mooi een paar centen per jaar. We hebben een aantal prachtige sponsordeals afgesloten met onder andere een kledingleverancier en een aantal andere bedrijven waaronder een supergaaf attractiepark bij ons in de stad. Echt zo één met landelijke bekendheid. Zo konden we de hele Jeugd in het nieuw steken. Van de JO07, de Puppy’s, tot en met de JO19, de oudste jeugd. Alles en iedereen liep er prachtig bij, allemaal in dezelfde kleding, hartstikke mooi. Minimale bijdrage van de Jeugdleden. Ziet er echt gelikt uit. Ook het eerste en tweede seniorenteam waren in de deals meegenomen. Onze energierekening kon mooi naar beneden omdat we zonnepanelen hebben geplaatst, de verlichting hebben vervangen voor ledverlichting enzovoort. Liep echt hartstikke mooi allemaal. Bijkomend voordeeltje was dat we een mooie schenking kregen van een gulle, vrijgezelle, supporter. Prachtig. Het geld klotste zogezegd tegen de plinten omhoog”.

“Ik zie het probleem nog niet”, zeg ik tegen hem. “Nou”, zei hij, “we zijn wat weg gesukkeld met elkaar. Beetje ingeslapen en weggedommeld. Mensen begonnen het allemaal maar heel gewoon te vinden dat alles voor ze geregeld werd zonder dat dat geld of inspanning van hun kant vergde. We hebben eigenlijk al een tijd lang problemen met het vinden van vrijwilligers. Maar goed we hadden het financieel allemaal aardig op de rit dus zijn we begonnen met het betalen van alle jeugdtrainers en leiders. Van de Puppy’s tot en met de oudste Jeugd. En uiteraard de selecties senioren. Werkte een tijd lang best goed. Trainers een vrijwilligersvergoeding en leiders een halve vergoeding. Trainers die daar niet helemaal tevreden mee waren krijgen een dubbele vergoeding. De personele problemen in de kantine hebben we toen ook maar op die manier opgelost. Medewerkers krijgen een vergoeding voor de uren die ze achter de bar doorbrengen. Prima allemaal. Contributie hielden we al die jaren op hetzelfde, relatief lage niveau. Prijzen in de kantine verhoogden we nauwelijks, ook niet als de inkoop duurder werd. Alles om het de leden zoveel mogelijk naar de zin te maken en het financieel aantrekkelijk te houden voor iedereen. Maar goed we kregen na verloop van tijd toch te maken met ontevreden ouders. De kleedkamers waren niet meer van deze tijd en als wij dachten dat wij spelers zouden kunnen verplichten om te douchen na een training of wedstrijd, moest daar toch wel iets aan gedaan worden. De mannen van onze VUT-ploeg, allemaal ruime zeventigers, zagen dat eigenlijk niet meer zo zitten en dus hebben we daar een bedrijf voor ingehuurd. En ik moet zeggen het ziet er allemaal weer gelikt uit. Nieuw betegeld, nieuwe vloeren, nieuwe douches, nieuwe toiletten, keurig in de clubkleuren opgeschilderd. Dikke prima! Alles liep ……… en vreemd genoeg werd alles op de één of andere manier altijd wel weer geregeld en dus voelde ook eigenlijk niemand de noodzaak om ook iets te doen”.

“Maar, Jeroen”, zeg ik, “dat kan toch niet goed gaan. Een vereniging bestaat toch bij de gratie van vrijwilligers en mensen die voor niets de handen uit de mouwen willen steken?”

“Ja daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in”, zegt hij. “Maar goed we zijn met een bestuur van een man of vijf en we regelen het wel. Daar gaat ook blijkbaar iedereen vanuit. En iedereen vindt het wel best zo, denk ik”.

“Voorbeeldje. We hadden een ingelaste vergadering op een zaterdagochtend. Komt er een ouder binnenlopen met de mededeling dat er geen hoekvlaggen op veld 2 stonden en wat wij, als bestuur, dachten daaraan te gaan doen. Er moest tenslotte over een paar minuten al een wedstrijd gespeeld worden. Kortom we zijn eigenlijk constant bezig met het blussen van brandjes en komen veel te weinig toe aan het daadwerkelijke besturen en het maken van beleid. De sponsorcontacten die afgesloten zijn, zijn meerjarencontracten en lopen nu allemaal tegelijk af. Onze sponsorcommissie bestaat op dit moment uit welgeteld één persoon. Voor activiteiten idem dito. De Jeugdvoorzitter heeft geen commissieleden. De penningmeester heeft meer dan een dagtaak aan het regelen van niet financiële zaken en een bestuurslid technische zaken hebben we helemaal niet. Willem, er komen veel te veel taken neer op een veel te klein aantal mensen. Allemaal vrijwilligers die graag willen maar er zo langzamerhand in verzuipen. Mensen genoeg die wel eens een keer mee willen denken. Maar geen handjes voor de uitvoer. Ik heb al vaak aangegeven dat ideeën zeer welkom zijn maar alleen maar ideeën zijn als men ook bereid is mee te werken aan de uitvoer ervan. Zo niet is een idee dus geen idee. Dat is bij ons nu het probleem. We hebben een jaar of vier ingeteerd op onze reserves maar in de laatste ledenvergadering heb ik een verlies in de exploitatie moeten melden van 46.000 euro”.

“Kerel”, zeg ik, “dat is niet best. Zag je dat niet aankomen dan?”

“Ja, natuurlijk wel, de jaren ervoor hadden we ook al tekorten van rond de 20.000 euro, maar blijkbaar lag niemand daar wakker van. We hebben ook herhaaldelijk oproepen op de site gehad om vrijwilligers te werven, folders en flyers uitgedeeld om de mensen te bewegen de handen uit de mouwen te steken maar er is blijkbaar pas een prikkel voor mensen om in actie te komen als het al twee OVER twaalf is”.

“Willem”, zegt ie, “nog een voorbeeldje, we hebben een super activiteit rond Sinterklaas. We bakken met de inzet van heel veel vrijwilligers taaitaai poppen in het shirt van onze club. Doen we al jaren en jaren. Complete bakkersploegen kijken er elk jaar weer naar uit. Voor-evaluatie, na-evaluatie, in de kroeg, biertje erbij, dat soort dingen. Een hele happening. De actie is geslaagd als we 1000 poppen verkopen. Je weet, we hebben 500 leden dus dat zijn 2 poppen per lid. Moet te doen zijn toch? De laatste jaren halen we dat bij lange na niet meer. Sterker nog, we redden amper aan 1 pop per lid. De bakkers willen wel hoor, de organisatie ook maar blijkbaar is het verkopen van 2 poppen een te grote opgave voor veel leden. Kan maar zo eens zijn dat we deze traditie de kop om gaan draaien. Te veel moeite, te veel stress voor een te geringe opbrengst. Met pijn in het hart dat zeker. Maar ja, als het niet meer werkt houdt het op, helaas”.

“Kortom, Willem, ik heb ook eigenlijk geen enkel idee hoe ik het ga doen dit jaar. Ik ben bang dat je aan mij niet veel hebt. Ik heb er zelfs over gedacht om aan te kondigen dat dit weleens mijn laatste Nieuwjaar speech zou kunnen zijn als er in 2019 niet iets wezenlijks binnen de vereniging verandert. Willem, er moeten mensen op gaan staan die mee gaan helpen op allerlei fronten anders worden wij het volgende FC Lienden. Geen geld meer, geen handjes meer, geen betrokkenheid meer en dus uiteindelijk geen club meer”.

“Jeroen man, dit kunnen jij niet gaan vertellen op een nieuwjaarsreceptie. Dit strookt met geen enkele tip die ik heb gelezen op internet. Het is niet inspirerend, niet enthousiasmerend, veel te weinig positief, teveel halfleeg, hier heb ik echt helemaal niets aan”. “Ik weet het”, zegt hij. “Maar het is wel de realiteit en ook hoe ik het voel op dit moment”. “Is het bij jullie anders dan?”, vraagt hij.

“Nou ja”, zeg ik, “wij hebben geen verlies van 46.000 euro”.

Lieve mensen, natuurlijk is dit verhaal hier en daar wat dik aangezet, maar een vereniging is pas een vereniging als we bereid zijn er met z’n allen de schouders onder te zetten. Ook bij ons geldt de gouden 80-20 regel. 80% van alles binnen de club gaat goed en 20% kan beter of moet anders. Het wordt tijd dat we wat meer gaan kijken naar de 80% binnen de vereniging die goed gaat, goed loopt en ons niet steeds focussen op de 20% die nog niet goed loopt. Natuurlijk willen we die 20% graag verbeteren maar dat lukt alleen met uw hulp, de hulp van iedereen binnen de vereniging. Sta op en doe mee. Vraag niet steeds wat de vereniging voor jou doet maar vraag ook eens wat jij voor de vereniging kan doen. Je hoeft daarmee echt niet te wachten tot je gevraagd wordt. De meeste inspanningen vragen maar een zeer beperkte tijdsinvestering. En zouden dus door iedereen uitgevoerd moeten kunnen worden. Wij, het bestuur, gaan ervoor zorgen dat er een lijst van “vacatures” geplaatst wordt die u mag invullen. Laten we afspreken dat minimaal de helft van de “vacature-lijst” ingevuld is voor het einde van dit seizoen. Want ook bij ons begint de emmer zachtjes aan over te lopen. Lieve mensen, we hebben een prachtige club. Een club die al ruim 70 jaar een begrip is Emmen en omgeving. Een club die bekend staat om zijn gezelligheid, zijn sfeer en gekenmerkt wordt door bestuurlijke rust. Een club die het waard is om ook de komende 70 jaar te laten bloeien. Laten we er samen voor zorgen dat onze club alleen maar mooier wordt! Laat 2019 het jaar van saamhorigheid worden, het begin van nog eens 72 jaar Drenthina.

Ik wil graag afsluiten, als altijd, met een welgemeend:

Eén voor allen, allen voor één en met z’n allen voor de club!

Op een fijn, gelukkig, gezond, sportief, succesvol en vooral saamhorig 2019!! Proost! En dank voor uw aandacht.