Nieuws

Lieve Rosketiers - 2018 - maart

Lieve Rosketiers,

“Hé WJ, ik ben er even helemaal klaar mee”. Zo begon het appje dat ik kreeg van Jeroen.

Jeroen en ik gaan way-back. We hebben samen gestudeerd in Groningen. HEAO Commerciële Economie. We noemden dat zelf toen naar school gaan overigens. Hij kwam uit het westen maar het leek hem leuk om in Groningen te gaan wonen, op kamers. Ik woonde een straat verderop. We hadden een klik. Beide gek van voetbal. We werden goede vrienden. Samen eten, samen op stap. Ooit nog eens een bus geregeld en samen met andere klasgenoten naar Xamax Neuchatel-FC Groningen. UEFA Cup, Zwitserland, John de Wolf, Jan van Dijk, Jos Roossien, legendarisch. Groningen een ronde verder. Prachtig, mooie tijden.

“What’s up Joene?” reageerde ik.

U moet weten, lieve Rosketiers, Jeroen is, net als ik, voorzitter van het clubje uit zijn Jeugd. Een voetbalclub uit Amsterdam Noord. We hebben het weleens over de dingen die hij en ik tegenkomen bij de club en sparren dan wat. Praten over dingen die we tegenkomen, waar we tegen aan lopen. Hoe hij dingen doet, hoe ik ze doe. Gewoon beetje feedback links en rechts. Wat u en ik, lieve Rosketiers, ook vaak hadden. U weet wel. Vroeger.

Wat was het punt. Tijdens een bestuursvergadering werd er ‘ingebroken’. Een trainer, leider en coördinator liepen binnen en hadden een probleem. Ze waren zichtbaar boos of op z’n minst zwaar teleurgesteld. Of ze er een wedstrijd van een elftal uit mochten gooien. Waarom? De leiders van het team waren verhinderd. Zeer legitieme redenen. Er was in de app-groep de vraag gesteld of één van de ouders éénmalig de taak van leider op zich wilde nemen. Wedstrijdje in de buurt. Geen enkele (positieve) reactie.

Bij ons zou zoiets niet gebeuren gaf ik aan. Wij kennen namelijk het begrip “Noaberhulp”. Ik weet dat jullie Westerlingen beetje neerbuigend doen over de provincie en een plaats als Emmen. In de lijstjes staan wij tenslotte steevast op de eerste plaats als het om de minst aantrekkelijke gemeente gaat. Er gebeurt hier niks, het is oersaai maar we staan wel pal voor elkaar. “Noaberhulp” kende hij niet, moest hij toegeven. De betekenis is burenhulp heb ik hem uitgelegd. Elkaar helpen. Er voor elkaar zijn in een noodsituatie. Samen dingen oplossen, meedenken en als het moet, de handen een keer uit de mouwen steken.

Voorbeeldje, lieve Rosketiers.
Zaterdag 24 maart zijn Jan en Trijn er niet. Voor de mensen die niet weten wie Jan en Trijn zijn, zij verzorgen de thee en ranja tijdens de rust vanuit de kiosk bij de Jeugdvelden. Ik plaats een oproep op onze website en facebook en er melden zich spontaan een aantal mensen aan om dit ‘probleem’ op te lossen. “Zo werkt dat hier, Jeroen”, zei ik tegen hem. “Je weet toch Joene, ik eindig mijn columns niet voor niets altijd met: één voor allen, allen voor één en met z’n allen voor de club!”

“Ik heb de wedstrijd er maar uit laten gooien”, zuchtte hij. “Ik kon niet anders”.

Lieve Rosketiers, ik hoop snel weer eens van u te horen.

Eén voor allen, allen voor één en met z’n allen voor de club.

Uw voorzitter.